Uit de praktijk van Resonant

Willen we kennismaken, of doen we alsof?

17 november 2026

Mensen in een training in de kennismaking

Iemand krijgt een vraag die hem echt aan het denken zet. Hij zoekt naar woorden, denkt even na en formuleert een antwoord. En dan blijkt dat niet alleen de vraagsteller verrast is door wat hij hoort, maar ook degene die antwoord geeft. Alsof hij al pratend iets over zichzelf ontdekt.

Dat zijn voor mij de mooie momenten in een training.

Kennismaken is meer dan naam en functie

In mijn trainingen interviewvaardigheden besteden we bewust veel tijd aan het kennismaken. Deelnemers interviewen elkaar, voor de hele groep. Daarbij gelden een paar eenvoudige spelregels: vraag niets wat je al weet, stel open vragen, durf eens een onverwachte vraag te stellen en vraag door op het antwoord.

Dat levert verrassend veel op. Er wordt gelachen en er ontstaat nieuwsgierigheid naar elkaar. De openheid, energie en verbinding die dat oplevert, werken de rest van de training door.

Dat staat in contrast met wat ik in organisaties zie. Kennismaken is vaak iets wat we snel afhandelen. Naam, afdeling, functie, aantal dienstjaren. En door naar de inhoud. Want daar zijn we tenslotte voor gekomen. Maar hoeveel weten we dan eigenlijk van elkaar? En is dat voldoende basis voor een goede samenwerking?

Zijn we het persoonlijke gesprek aan het ontwennen?

Ik herinner me dat ik zo'n twintig jaar geleden voor het eerst deelnemers tegenkwam die vertelden dat ze telefoneren spannend vonden. Ze deden het liever niet. Een e-mail sturen voelde veiliger. Een rechtstreeks gesprek aangaan, zonder eerst rustig je woorden te kunnen kiezen, vonden ze ongemakkelijk. Inmiddels hebben we nog veel meer mogelijkheden om contact te onderhouden zonder rechtstreeks met elkaar in gesprek te gaan. We appen, mailen en reageren op berichten. Handig en efficiënt, natuurlijk.

Tegelijkertijd merk ik dat persoonlijke vragen soms sneller als 'wel heel persoonlijk' worden ervaren. Alsof we minder gewend zijn geraakt om iets van onszelf te laten zien. Verliezen we daarmee niet iets belangrijks?

De ander helpt je jezelf te ontdekken

Een persoonlijk gesprek is meer dan het uitwisselen van informatie. Wanneer iemand je een onverwachte vraag stelt, moet je soms eerst ontdekken wat je eigenlijk vindt of voelt. Je zoekt naar woorden, denkt hardop na en hoort jezelf iets zeggen waar je nog niet eerder zo bij had stilgestaan. De ander kan je bovendien een ander perspectief bieden. Een vraag stellen die je jezelf nooit zou stellen. Of iets opmerken wat jij bij jezelf niet ziet.

Dat sluit aan bij inzichten uit de psychologie: het onder woorden brengen van gevoelens en ervaringen kan helpen om ze beter te begrijpen. En door de reacties en perspectieven van anderen kunnen we nieuwe inzichten over onszelf ontwikkelen.

Zelfkennis ontwikkel je niet alleen door over jezelf na te denken, maar ook door jezelf met anderen te bespreken.

Tijdverlies of een investering?

In organisaties willen we graag efficiënt zijn. We hebben een agenda, doelen en resultaten die we willen bereiken. Tijd besteden aan kennismaken of een persoonlijk gesprek voelt dan misschien als iets wat ten koste gaat van het echte werk.

Maar is dat wel zo?

Wanneer mensen elkaar beter kennen, ontstaat er vaak meer begrip voor elkaars gedrag en reacties. Het wordt gemakkelijker om vragen te stellen, verschillen te bespreken en samen te werken.

In mijn trainingen zie ik hoeveel een goede kennismaking daarin kan betekenen. Niet door mensen te dwingen persoonlijke verhalen te delen, maar door ruimte te maken voor oprechte belangstelling. Want goed kennismaken gaat niet alleen over de vragen die je stelt, maar vooral over de belangstelling voor de antwoorden.

Misschien kiezen we zo makkelijk voor de korte kennismaking omdat we de waarde ervan onderschatten. Of omdat het ongemakkelijk kan zijn om iets van onszelf te laten zien. Hoe dan ook: we hebben tegenwoordig ontzettend veel mogelijkheden om met elkaar in contact te zijn. Maar contact hebben is nog niet hetzelfde als elkaar leren kennen.

En wie het echte gesprek uit de weg gaat, mist misschien niet alleen iets van de ander, maar ook van zichzelf.